محور موضوعی: تبیین دقیق مفهوم زیست‌سازگاری (Biocompatibility) در ایمپلنتولوژی دندانی و نجات آن از دام ساده‌سازی‌های تبلیغاتی؛ از رویداد نانومتری جذب پروتئین‌های پلاسما در ثانیه‌های نخست کاشت، تا نقش حیاتی لایه اکسید دی‌اکسید تیتانیوم (TiO2) و تحلیل بی‌طرفانه مقایسه بالینی زیرکونیا و تیتانیوم. یافته‌های محوری کلینیکی: زیست‌سازگاری بی‌اثری مطلق نیست: بر اساس چارچوب FDA و ISO 10993، زیست‌سازگاری به معنای عدم واکنش بدن نیست؛ بلکه توانایی ایجاد یک پاسخ بیولوژیک مناسب، کنترل‌شده و سازگار با التیام بافتی بدون القای سمیت است. خاموشی ایمنی وجود ندارد؛ سیستم ایمنی فعالانه در هدایت اسئواینتگریشن نقش دارد. سلول‌ها با فلز خام تماس نمی‌گیرند: در کسری از ثانیه، پروتئین‌های خون لایه شرطی‌کننده بیومولکولی (Conditioning Layer) را تشکیل می‌دهند و گیرنده‌های اینتگرین سلول‌ها صرفاً با این لایه پروتئینی تعامل برقرار می‌کنند. پدیده تریباکوروژن (Tribocorrosion): تیتانیوم کاملاً خنثی نیست؛ سایش مکانیکی ریزحرکتی در مفصل فیکسچر-اباتمنت همراه با خوردگی الکتروشیمیایی در مایعات دهان موجب رهایش ذرات تیتانیوم می‌شود. با این حال بر مبنای مرورهای انتقادی، حضور ذرات به معنی علیت اولیه در پری‌ایمپلنتایتیس نیست. مقایسه تیتانیوم و زیرکونیا در ترازوی شواهد: اجماع بین‌المللی ITI 2023 و فراتحلیل‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۶ نشان می‌دهند که هیچ تفاوت آماری معنی‌داری در بقای بالینی و عوارض بیولوژیک دو ماده وجود ندارد. زیرکونیا مزیت زیبایی و تجمع پلاک کمتر دارد، اما تیتانیوم با نیم قرن داده‌های پیگیری، تافنس مکانیکی برتر و ریسک صفر شکست ناگهانی همچنان موقعیت راهبردی خود را حفظ کرده است. نادر بودن آلرژی حقیقی به تیتانیوم: ازدیاد حساسیت واقعی (Type IV) شیوعی زیر ۰.۶٪ دارد و غربالگری یا تست‌های روتین پوستی/خونی پیش از جراحی به دلیل خطای کاذب بالا به هیچ عنوان توصیه نمی‌شود.