ایمپلنت دندانی یک قطعه ماده یکنواخت نیست، بلکه سیستمی مهندسی‌شده از تعامل ماده توده (Bulk) و ساختار سطح (Surface) است. ماده بدنه استحکام مکانیکی و مقاومت به خستگی را تعیین می‌کند، در حالی که لایه فوقانی و اکسید سطحی، هدایت‌کننده پاسخ سلولی و استئواینتگریشن است. بر اساس استاندارد ISO 5832-2:2025 و الزامات FDA، تیتانیوم خالص تجاری (cpTi به ویژه گرید ۴) و آلیاژ تیتانیوم Ti-6Al-4V (گرید ۵) به دلیل سابقه بالینی ۵۰ ساله و بالاترین نرخ‌های بقا، استاندارد طلایی و مرجع اصلی باقی مانده‌اند. در ریج‌های باریک، آلیاژ فلزی تیتانیوم-زیرکونیوم (Ti-Zr) استحکام کششی بالاتری در قطرهای کم فراهم می‌سازد، هرچند شواهد RCTهای ۳ و ۵ ساله تفاوتی معنادار در بقا و تحلیل استخوان نسبت به تیتانیوم نشان نمی‌دهند. سرامیک زیرکونیا بر پایه Y-TZP (استاندارد ISO 13356) به عنوان یک جایگزین سرامیکی عاری از فلز با زیبایی ایده‌آل و زیست‌سازگاری بافتی بالا مطرح است؛ با این حال، طبق فراتحلیل کارآزمایی‌های بالینی ۲۰۲۴، تیتانیوم در نرخ بقا و حفظ استخوان مارجینال همچنان برتری آماری دارد. پلیمرهای PEEK به دلیل ضعف در چسبندگی زیستی استئوبلاست‌ها و بیومتریال‌های منیزیم به علت سرعت بالای خوردگی و تولید گاز هیدروژن، در حال حاضر شواهد کافی برای جایگزینی روتین فیکسچرهای دائمی اندوستیل را دارا نیستند.