================================================================================ عنوان: عوامل تعیین‌کننده موفقیت ایمپلنت دندانی: از انتخاب بیمار تا جراحی، Osseointegration، پروتز و Maintenance جایگاه در اطلس دنسیس: F11 — مبانی و پایه‌های ایمپلنت سطح علمی: مرور مرجع دانشگاهی و بالینی مبتنی بر شواهد (Evidence-Based Dentistry) -------------------------------------------------------------------------------- خلاصه بالینی ۳۰ ثانیه‌ای: ۱. درمان ایمپلنت یک زنجیره چندمرحله‌ای است و نرخ موفقیت به هیچ وجه تک‌عاملی نیست. ۲. بر اساس فراتحلیل حساسیت Howe 2019، بقای بلندمدت ایمپلنت‌های روتین در افق ۱۰ ساله بین ۹۳.۲٪ تا ۹۶.۴٪ برآورد می‌شود؛ اما بقا (Survival) لزوماً به معنی موفقیت زیستی یا عدم بروز عارضه (Success) نیست. ۳. ریسک‌فاکتورهای سیستمیک: دیابت کنترل‌نشده ریسک شکست را ۱.۷ برابر (OR = 1.777) و سیگار کشیدن ریسک شکست اولیه را ۲ تا ۲.۴ برابر (OR = 2.402) افزایش می‌دهد. ۴. تاریخچه پریودنتیت ریسک ابتلای ایمپلنت به پری‌ایمپلنتیت را بیش از ۴ برابر می‌کند (RR = 4.09). ۵. پایداری اولیه (Primary Stability) بر پایه فراتحلیل Razaghi 2025 در ایمپلنت‌های غیرفوری به تنهایی تضمین‌کننده بقا نیست و ترومای ناشی از اورتورک می‌تواند منجر به ایسکمی استخوان گردد. ۶. پروتز هدایت‌شده: زاویه خروج روکش کمتر از ۳۰ درجه و پروفایل مقعر (Concave) مانع از گیر پلاک و رخداد پری‌ایمپلنتیت می‌شود (Atieh 2023). ۷. نگهداری و ویزیت‌های منظم حمایتی (SPC) بر اساس شواهد EFP S3 ضامن ماندگاری بیولوژیک فیکسچر است. ================================================================================