انتخاب بیمار در ایمپلنتولوژی معاصر از یک چک‌لیست سیاه و سفید با پاسخ‌های بله/خیر عبور کرده و به یک فرآیند عمیق لایه‌بندی چندبعدی ریسک ارتقا یافته است. کاندید مناسب ایمپلنت الزاماً یک بیمار کاملاً سالم نیست؛ بلکه بیماری قابل مدیریت است که نسبت سودمندی درمان به خطرات احتمالی برای او توجیه‌پذیر باشد. بر پایه شواهد متاآنالیز ۲۰۲۵، سن تقویمی بالای ۷۵ سال هرگز مانع جراحی نیست (بقای ۹۶.۸٪ در برابر ۹۲.۱٪) و شکنندگی بیولوژیک (Frailty) ملاک ارزیابی است. دیابت کنترل‌شده با HbA1c زیر ۷.۵٪ بقای کاملاً مشابه افراد سالم دارد، در حالی که در دیابت کنترل‌نشده (OR = ۱.۷۷۷) و سیگار سنگین (OR = ۲.۴۰۲) نیازمند بهینه‌سازی پزشکی و ترک دخانیات هستیم. بر اساس گایدلاین سطح ۳ فدراسیون پریودنتولوژی اروپا (EFP S3)، کاشت ایمپلنت در حضور پریودنتیت فعال اکیداً ممنوع است و ابتدا باید تثبیت کامل پریودنتال صورت گیرد. پوکی استخوان به تنهایی بقای ایمپلنت را کاهش نمی‌دهد (RR = ۱.۰۰) و طبق اجماع ۲۰۲۵ تسک‌فورس بین‌المللی MRONJ، قطع روتین بیس‌فسفونات در دوز استئوپروز توصیه نمی‌شود. این راهنما الگوریتم ۸ مرحله‌ای پذیرش بیمار، ارزیابی رادیوتراپی سر و گردن (آمبرلا ریویو ۲۰۲۵)، بیماری‌های قلبی، داروهای ضد انعقاد، براکسیسم، کمبود استخوان و طرح درمان بیمارمحور را به صورت ساختاریافته ارائه می‌دهد.

یکی از متداول‌ترین پرسش‌های بیماران در کلینیک‌های دندانپزشکی این است: «ایمپلنت چند سال دوام دارد؟ آیا درمان مادام‌العمر است؟» پاسخ علمی و داده‌محور به این سوال، هرگز یک عدد ثابت نیست. بقای درازمدت فیکسچر در استخوان فک، برآیندی از تعامل میان بیولوژی میزبان، کنترل بیوفیلم، بارگذاری اکلوزال، دقت جراحی، طراحی پروتز و مهم‌تر از همه پروتکل نگهداری دوره‌ای (Supportive Peri-implant Care) است. در این راهنمای جامع دانشگاهی از دنسیس، با استناد به متاآنالیزهای ۱۰، ۲۰ و ۲۵ ساله اخیر و کوهورت آینده‌نگر دانشگاه برن، شواهد زیر تبیین شده است: ۱. در سطح جامعه آماری، بقای ۱۰ ساله ایمپلنت ۹۶.۴٪ برآورد می‌شود که با تحلیل حساسیت ریزش بیماران به ۹۳.۲٪ تعدیل می‌گردد. ۲. در افق ۲۰ تا ۲۵ سال، بقای فیکسچر در مطالعات آینده‌نگر بین ۹۲٪ تا ۹۴٪ گزارش شده است؛ اما نرخ موفقیت بالینی (Success) به دلیل افزایش شیوع پری‌ایمپلنتیت به ۹۰.۸٪ افت می‌کند. ۳. سابقه بیماری پریودنتال ریسک شکست فیکسچر را در فالوآپ‌های بالای ۱۰ سال دو برابر می‌کند (HR = 2.02). ۴. اجرای مراقبت نگهدارنده منظم (SPIC) بروز پری‌ایمپلنتیت را تا ۷۵٪ کاهش می‌دهد (RR = 0.25). ۵. ایمپلنت‌های کوتاه (≤ ۶ میلی‌متر) بقای ۱۰ ساله ۹۳.۷ درصدی داشته و گزینه‌ای ایمن برای نواحی آتروفیک فک هستند.