انتخاب بیمار در ایمپلنتولوژی معاصر از یک چک‌لیست سیاه و سفید با پاسخ‌های بله/خیر عبور کرده و به یک فرآیند عمیق لایه‌بندی چندبعدی ریسک ارتقا یافته است. کاندید مناسب ایمپلنت الزاماً یک بیمار کاملاً سالم نیست؛ بلکه بیماری قابل مدیریت است که نسبت سودمندی درمان به خطرات احتمالی برای او توجیه‌پذیر باشد. بر پایه شواهد متاآنالیز ۲۰۲۵، سن تقویمی بالای ۷۵ سال هرگز مانع جراحی نیست (بقای ۹۶.۸٪ در برابر ۹۲.۱٪) و شکنندگی بیولوژیک (Frailty) ملاک ارزیابی است. دیابت کنترل‌شده با HbA1c زیر ۷.۵٪ بقای کاملاً مشابه افراد سالم دارد، در حالی که در دیابت کنترل‌نشده (OR = ۱.۷۷۷) و سیگار سنگین (OR = ۲.۴۰۲) نیازمند بهینه‌سازی پزشکی و ترک دخانیات هستیم. بر اساس گایدلاین سطح ۳ فدراسیون پریودنتولوژی اروپا (EFP S3)، کاشت ایمپلنت در حضور پریودنتیت فعال اکیداً ممنوع است و ابتدا باید تثبیت کامل پریودنتال صورت گیرد. پوکی استخوان به تنهایی بقای ایمپلنت را کاهش نمی‌دهد (RR = ۱.۰۰) و طبق اجماع ۲۰۲۵ تسک‌فورس بین‌المللی MRONJ، قطع روتین بیس‌فسفونات در دوز استئوپروز توصیه نمی‌شود. این راهنما الگوریتم ۸ مرحله‌ای پذیرش بیمار، ارزیابی رادیوتراپی سر و گردن (آمبرلا ریویو ۲۰۲۵)، بیماری‌های قلبی، داروهای ضد انعقاد، براکسیسم، کمبود استخوان و طرح درمان بیمارمحور را به صورت ساختاریافته ارائه می‌دهد.